چه قدر سخته تو چشماي کسي که تمام عشقت رو ازت دزديد


و به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت هديه داد زل بزني و


به جاي اينکه لبريز کينه و نفرت شي‌ ، حس کني هنوزم دوسش داری


چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تکيه بدي که يه بار

تقصير من نبود!

تقصير تو نبود!

خودم نخواستم چراغ  قديمي خاطره ها خاموش شود!

خودم شعرهاي شبانه ي اشك را فراموش نكردم!

خودم كنار آرزوي آمدنت اردو زدم!

حالا نه گريه ها ي من ديني بر گردن تو دارند

نه تو چيزي بدهكار دلتنگي اين همه ترانه اي!

خودم خواستم كه مثل زنبوري زرد

بالهايم در كشاكش شهرها خسته شوند

        و عسلهايم

                صبحانه ي كسي باشند

 كه هرگز نديدمش!

تنها آرزوي ساده ام اين بود

كه در سفره ي صبحانه ي تو هم عسل باشد!

كه هر از گاهي كنار برگهاي اتاقم بنشيني

و بعد از قرائت بارانها زير لب بگويي:

(( يادت بخير نگهبان گريان خاطره هاي خاموش ))

همين جمله....

براي بند زدن شيشه شكسته ي اين دل بي درمان

كافي بود........

بگوييد بر روي گورم بنويسند:

                                  زندگي را دوست داشت

ولي آنرا نشناخت

                                 مهربون بود ولي مهر نورزيد

طبيعت را دوست داشت

                                ولي از آن لذت نبرد

در آبگير قلبش جنب و جوش بود

                                ولي كسي بدان راه نيافت

در زندگي احساس تنهايي مي نمود

                               ولي هرگز به كسي دل نداد

و خلاصه بنويسيد:

زنده بودن را براي زندگي دوست داشت

                                   نه

زندگي را براي زنده بود ن !!!

كودك نجوا كرد:

خدايا با من حرف بزن!

مرغ دريايي آواز خواند

كودك نشنيد.

سپس كودك فرياد زد:خدايا با من حرف بزن

رعد در آسمان پيچيد

اما كودك گوش نداد

كودك نگاهي به اطرافش انداخت و گفت:

خدايا بگذار ببينمت

ستاره اي درخشيد اما كودك توجه اي نكرد

كودك فرياد زد¸ خدايا به من معجزه اي نشان بد ه

و يك زندگي متولد شد

اما كودك نفهميد

كودك با نااميدي گريست

خدايا با من در ارتباط باش

بگذار بدانم اينجايي

بنابراين خدا پايين آمد و كودك را لمس كرد

ولي كودك پروانه را كنار زد و رفت ............

قفله؟وازش مي كنيم!

قهره؟نازش مي كنيم!

مي كشيم منتشو

مي خريم همتشو!

مگه زوره ؟بخدا هيچكي به تاريكي شب تن نميده

موش كورم كه ميگن دشمن نوره به تيغ تاريكي گردن نميده!

دختراي ننه دريا رو زمين عشق نموند

خيلي وقت پيش باروبنديلشو بست خونه تكوند

ديگه دل مثل قديم عاشق و شيدا نمي شه

تو كتابم ديگه اونجور چيزا پيدا نميشه.

دنيا زندون شده :نه عشق نه اميد نه شور

برهوتي شده دنيا كه تا چش كار مي كنه مرده س و گور

نه اميدي- چه اميدي؟ به خدا حيف اميد!-

نه چراغي- چه چراغي؟ چيز خوبي ميشه ديد؟-

نه سلامي- چه سلامي؟ همه خون تشنه ي هم !-

نه نشاطي- چه نشاطي ؟ مگه راهش ميده غم؟-

داش آكل مرد لوطي

ته خندق تو قوطي!

توي باغ بي بي جون

جم جمك برگ خزون!

ديگه ده مثل قديم نيس كه از آب در مي گرفت

باغاش انگار باهارا از شكوفه گر مي گرفت:

آب به چشمه !حالا رعيت سر آب خون مي كنه

واسه چار چيكه ي آب چل تارو بي جون ميكنه

نعشا مي گندن و مي پوسن و شالي مي سوزه

پاي دار قاتل بيچاره همونجور تو هوا چش مي دوزه