سر نهادم بر سر زانوي او

خيره گشتم در ميان روي او

تا ببيند چشم پنهان بين من

گردن پيچيده در گيسوي او

مير بودم بوسه هاي اتشين

از هوس زا سينه ي گلبوي او

دست بيشرم گنه الوده را

ميكشيدم بر پريشان موي او

ميچكد از چشم او بر روي من

دانه هاي اشك حسرت شوي او

زندگي جو چشم سرگردان من

در نگاه گرم عصيان جوي او

پر زنان افكار گردون گرد من

چون پرستويي بگرد كوي او

او چو من مدهوش در اغوش من

من چو او خاموش در بازوي او

او زشوق باده ي ميناي من

من ز ذوق طلعت مينوي او

نعمت دنيا شمارا و مرا

روز و شب اشفته در پهلوی او

    پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنیست

     اخرو عاقبت عاشقی ضایع شدن

        خداپيش ازانكه انسان رابيافريند

عشق راافريد………

              چراكه ميدانست

انسان بدون عشق‘دردروح را

                                ادراك نخواهدكرد

         وبدون درد

روح بخشي ازخدارادرخويشتن خويش نخواهد

                  داشت

         با هر چه عشق نام تو را می توان

 نوشت 

                    با هر چه رود نام تو را می توان

 سرود

به پيش روي من تاچشم ياري ميكنددرياست

 

 

چراغ ساحل اسودگيهادرافق پيداست

 

 

دراين ساحل كه من افتاده ام خاموش

 

 

                     غمم دريا

 

 

                               دلم تنهاست

 

 

وجودم بسته درزنجيرخونين تعلق هاست

 

 

خروش موج بامن ميكندنجوا

 

 

كه هركس دل به دريازدرهايي يافت

 

 

مراان دل كه بردريازنم نيست!

 

 

زپا اين بندخونين بركنم نيست!

 

 

اميد ان كه جان خسته ام را

 

 

به ان ناديده ساحل افكنم نيست

 

 

 

             

    باز با من سخن از عشق بگو اي سراپا

   همه خوبي و صفا      به خدا محتاجم

   من چو ماهي كه زدريا دور است

  و شن گرم كنار ساحل

                               پيكرش را گور است

    موج اميدو وفا مي خواهم

                                من تو را مي خواهم

    من تو را مي خواهم اي دريا

     اي به ظاهر همه تندي همه خشم

                      و به دل

     گرم و ارام و پر از شور و حيات

     من چو گل كه به اشك شب و لبخند

     سحر محتاج است

                 به تو روشنگر جان محتاجم…

مهربانامهربانم مهربان ديگريست باجهان بيگانه ام تااوازان 

ديگريست

بس كه چون شيدادلان درجستجوي اوشدم

بي نياز ازمن شده درارزوي ديگريست

هر چند عاشقان قديمي     از روزگارپيشين تاحال

از درس و مدرسه

                         از قيل و قال

بيزار بوده اند          امّا

اعجاز ماهمين است:

ماعاشق رابه مدرسه برديم   در امتداد راهرويي كوتاه

دريك كتابخانهء كوچك    برپله هاي سنگي دانشگاه

وميله هاي سردوفلزي       گل دادوسبزشد

انروز روز چندم مهر         يا چندشنبه بود

                       نمي دانم

ان روزهرچه بود            از روزهاي اخر پاييز

يا اخر زمستان               فرقي نمي كند

                     زيرا

ما هردودربهار        دريك بهار

            چشم گشوده ايم

ماهر دودر يك بهاربهم چشم دوختيم

ان گاه ناگهان

                          متولد شديم

ونام تازه اي            برخودگذاشتيم

                                       فرقي نمي كند

ان فصل

         ـ فصلي كه ميتوان متولد شد ـ

حتماّ بايدباشد    ونام تازهها ؛ حتماّ       ديوانه واربايدباشد

فرقي نمي كند     امروز هم                 ماهرچه بوده ايم؛همانيم

               مابازمي توانيم

                             هر روزناگهان متولدشويم

                        مـا

            همـزاد عاشـقان جـهـانـيـم……………......

بر

      زندگي چيزي نيست كه لب طاقچه ي

      عادت از ياد من و تو برود

      زندگي فصل قشنگي است…

در زماني كه وفا قصه ي برف تابستان است

و صداقت گل نايابي

به چه كس بايد گفت:

با تو انسانم و خوشبخت ترين.

اي ماه نقره اي همدم تنهايي هايم باش ستاره ها

بي وفايند……