خيلي سخته بي بهونه ميوه هاي كال و چيدن

من گمان مي كردم.....دوستي همچون سروي سبز....

چهار فصلش همه اراستگي است.....

                  من چه مي دانستم.....

هيبت باد زمستاني هست.....

سبزه مي پژمرد از بي ابي....

سبز يخ ميزند از سردي دي...

من چه مي دانستم دل هر كس دل نيست..

                 قلب ها همه از اهن و سنگ.....

                        قلب ها بي خبر از عاطفه اند......

و او با خودش گفت:

ايا روز جدايي همان روز ديدار است؟ ايا گفته مي شود

 غروب

من

در حقيقت همان پگاه من بوده است؟

And he said to himself

Shall the day of parting be the day of

 gathering?

 And shall it be said that

my ever was in truth my  

Dawn?

بشريت رودخانه اي از روشنا يي است كه از ازل جاري

 شده

است

و به ابد مي ريزد.

Humanity is a river of light running from ex-

eternity to eternity.

اگر در تاريك روشن رويا بار ديگر با هم ديدار كنيم باز با

يكديگر

سخن مي گوييم و شما براي من اوازي ژرف تر

 مي خوانيد.

If in the twilight of memory we should meet

 once

More we shall speak again together and you

 shall

                sing to me a deeper song.

و اگر دستانمان در رويايي ديگر به هم برسند در اسمان

 برجي

ديگر بر مي افرازيم.

And if our hands should meet in another

 dream we

 shall build another tower in the sky.

فراموش مكنيد كه من به سوي شما باز مي گردم.

زمانی دیگر اشتیاق من غباری و کفی دیگربرایم گرد 

می اورد برای

ساختن بدني ديگر.

اندك زمانی دیگر دمی چند بر بستر باد می اسایم سپس 

زنی دیگرمرا 

دنيا مي اورد.

هزاران هزار سال پیش از ان که در دریا و بادی که در

جنگل می پیچید

زبانمان

را گويا كند مخلوقاتي بوديم بي قرار مشتاق و سرگردان.

در طبيعت مرگي وجود ندارد

وگوري در ان تعبيه نكرده اند

اگر طراوت بهار ناپديد شود چه باك

كه موهبت شادماني تركمان نخواهد كرد.

ترس از مرگ پنداري است

كه در سينه ي فرزانگان قرار مي يابد

كسي كه يك بهار زندگي مي كند

مانند کسی است که روزگارانی بی شمار زندگی کرده

باشد.

ني را بياور و نغمه ساز كن!

زيرا نغمه راز جاودانگي است

و شكايت ني از پس شادي و غم

       باقي مي ماند.

باتوبودن خوب است

                    توچراغي من شـب

كه به نورتوكتاب دل تو

                   وكتاب دل خودراكه خطوط تن تست

        خوش خوشك مي خوانم

باتو بودن خوب است

تودرختي ؛من اب

                    من كنارتو

اوازبهاران را

            مي خندم؛مي خوانم؛مي گريم؛مي خوانم

باتوبودن خوب است

توقشنگي مثل تومثل خودت

مثل وقتي كه سخن ميگويي

مثل هروقت كه برميگردي ازكوچه به خانه

مثل تصويردرختي در اب

                         روي كـاشـانـه

درچـشـمـان مـنـتـظـرم مـي رويـي

ايمان بياوريم به اغازفصل سرد  

 بعداز تو    پنجره

 دلم براي باغچه مي سوزد

 كسي كه مثل هيچ كس نيست

 تنها صدا است كه مي ماند

 پرنده مـردنـي اسـت.