عمو صحرا تپلي با دو تا لپ گلي

پا و دستش كوچولو ريش و روحش دوقلو

                   چپقش خالي و سرد

                   دلكش درياي درد

در باغ و بسته بود

دم باغ نشسته بود:

(( عمو صحرا ! پسرات كو؟))

((- لب دريان پسرام.

دختراي ننه دريا رو خاطر خوان پسرام.

طفليا تنگ غلاغ پر پا كشون

خسته و مرده ميان از سر مزرعه شون.

تن شون خسته ي كار

               دل شون مرده ي زار

دساشون پينه ترك

                 لباساشون نمدك

پاهاشون لخت و پتي

             كج كلاشون نمدي

             مي شينن با دل تنگ

             لب دريا سر سنگ.

طفليا شب تا سحر گريه كنون

خوابو از چشم به در دوخته شون  پس مي رونن

توي درياي نمور

مي ريزن اشكاي شور

مي خونن – آخ كه چه دلدوز و چه دلسوز مي خونن !-:

(( دختراي ننه دريا !كو مه مون سرد و سياس

چشم اميد مون اول به خدا بعد به شماس.