دختراي ننه دريا ته آب

ميشينن مست و خراب.

نيمه عريون تن شون

خزه ها پيرهن شون

تن شون هرم سراب

خنده شون غلغل آب

لب شون تنگ نمك

وصل شون خنده ي شك

دل شون درياي خون

پاي ديفار خزه

مي خونن ضجه كنون:

((- پسراي عمو صحرا لب تون كاسه نبات

صدتا هجرون  واسه يه وصل شما خمس و زكات!

دريا  از اشك شما شور شد و رفت

بخت مون از دم در دور شد و رفت.

راز عشقو سر صحرا نريزين

اشك تون شوره تو دريا نريزين!

اگه آب شو بشه دريا به زمين دس نميد ه

ننه دريام ديگه ما رو به شما پس نميد ه.

ديگه اون وخ تا قيامت دل ما گنج غمه

اگه تا عمر داريم گريه كنيم بازم كمه.

پرده ي زنبوري دريا ميشه برج غم مون

عشق تون دق ميشه تا هميشه ميشه همدم مون!))