تقصير من نبود!

تقصير تو نبود!

خودم نخواستم چراغ  قديمي خاطره ها خاموش شود!

خودم شعرهاي شبانه ي اشك را فراموش نكردم!

خودم كنار آرزوي آمدنت اردو زدم!

حالا نه گريه ها ي من ديني بر گردن تو دارند

نه تو چيزي بدهكار دلتنگي اين همه ترانه اي!

خودم خواستم كه مثل زنبوري زرد

بالهايم در كشاكش شهرها خسته شوند

        و عسلهايم

                صبحانه ي كسي باشند

 كه هرگز نديدمش!

تنها آرزوي ساده ام اين بود

كه در سفره ي صبحانه ي تو هم عسل باشد!

كه هر از گاهي كنار برگهاي اتاقم بنشيني

و بعد از قرائت بارانها زير لب بگويي:

(( يادت بخير نگهبان گريان خاطره هاي خاموش ))

همين جمله....

براي بند زدن شيشه شكسته ي اين دل بي درمان

كافي بود........